لیلی زیر درخت انار نشست. درخت انار عاشق شد؛ گل داد؛ سرخ سرخ... گلها انار شد، داغ داغ. هر اناری هزار تا دانه داشت. دانه ها کوچک بودند، دانه ها توی انار جا نمی شدند. انار کوچک بود. دانه ها ترکیدند. انار ترک برداشت. خون انار روی دست لیلی چکید...
لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید. مجنون به لیلی اش رسید.
خدا گفت: راز رسیدن فقط همین بود. کافیست انار دلت ترک بخورد.

عرفان نظر آهاری

And all day is the same story as always. People who pretend to be in Love and keep trying to see everything beautiful and fall deeper and deeper in that unfaithful truth that there can be no beauty until there’s pain… just like The Little Mermaid when she could finally walk…when every second was like a razor to her feet but all she could see was the Beauty of the world around; for the world was the place, her Love existed. And there was Love; an enormous Love she had for the air, for it was the same air her Love was breathing; for the Earth, cause it held all the footprints her Love left behind; for all the trees and flowers, the moon and the sun, for they were all her Love had adored and stared into, time by time…

And what a Beautiful Pain…The ultimate epiphany; that there can be no Love, without pain. And when there is an infinite pain, there comes a moment when there’s nothing but Love…It conquers all...when you’re the God’s one and only Butterfly; turning forever and ever around his Candle, the moon… Just like The Little Mermaid…

 ویرایش: همیشه چند دقیقه برای یخ کردن دستانت کافیست؛ برای حس عجیبی که وجودت را پر می کند ... نه گرم و دوست داشتنی مثل بوی گل هایی که توی گلدان روی میز، کنار شومینه منتظرت هستند ... سرد و غریب، ترسناک چون نمی توانی بشناسیش، و به تلخی نشناختن کسی که فکر میکردی خوب شناختیش؛ مثل ناخدایی که کشتی اش را می شناسد ... و همین جاست که اشک ها می آیند ... آرام آرام ... داغ؛ تب دارند و عاشقند ... و مهم نیست چقدر دست هایت سردند، اشک ها همیشه گرم و دوست داشتنی اند ... عکس خدا توی اشک هایت پیداست؛ اشک هایی که از قلبت می گذرند و تو را پر می کنند ... حتی اگر هنوز کشتی ات را نشناسی؛ حتی اگر کشتی ات غرق شده باشد ... و اینجاست که خودش دستت را میگیرد؛ خودش ... همانی که کشتی ها را ساخت و ناخداها را عاشق کرد ... خودش ... همان که عکسش در اشک عاشق پیداست ...

پی نوشت: کاش بودی؛ نگاه توی قاب عکس کافی نیست ... میخواهم کسی به من سیلی بزند...

You see the pain that lies in her eyes,
But, alas, her eyes are dry,
She won't cry
No, she won't cry

You see the anger that burns from her gaze,
The madness that sets her eyes ablaze,
She won't cry
No, she won't cry

You see the fear that closes her eyes,
The smile she wears is but a disguise,
She won't cry
No, she won't cry

You see the hope that is finally dead,
She cannot trust for her heart has been bled,
She won't cry
No, she won't cry

You see the love that lies within,
But she shall never love again,
She won't cry
No, she won't cry

You see death's hand that has glazed her eyes,
No one saw her die inside,
They won't cry
No, they won't cry

 مرا فرستاده است
 به آغوش صدای پس وپیش افکارم
 به تمام حقایق و دروغ ها
به تمام ناگفته ها
نانوشته ها
بی هاله ای از نور
 بر فراز سرم
 مرا فرستاد و گفت -

بقیه مطلب حرفی برای گفتن نداشت...

ناشناس عزیز

نمی دانم توی نامه ی پیش بود، یا نامه ی قبل از آن، یا اصلا پاییز سالهای پیش، اما باری به تو قول دادم وقتی اولین قطرات باران پاییز، که از همیشه دیرتر آمد به زمین خورد برایت نامه بنویسم... اما از هیچکس (حتی بید مجنون سر کوچه) هم پنهان نیست که من این روزها بد شده ام. راستش را بخواهی، فراموشت نکرده بودم... همان تردید لعنتی که گاهی می آید و می رود و مثل بادی که لای درز در و پنجره ها، چله ی زمستان، هو هو می کند همه جا را یخ می کند. پنداری، این بار باران هم بدجوری تردید داشت...آسمان که سفید شد؛ همان سفید دوست داشتنی، همان سفید پاک و زیبا، رنگ زنبق های سفیدی که عادت داشتی نوازششان کنی، به سمت کاغذم دویدم...و قلم در دست، نوشتم "ناشناس عزیز"... اما آسمان نبارید و نبارید تا بیش از پیش یاد حرفت بیافتم که میگفتی گاهی آسمان اینقدر درکت میکنه که درد دلت رو فقط با نگاه کردن به ابرا میفهمی... این آسمان خجالتی! ولی خودمانیم، وقتی بارید حتی کلاغ روی دیوار هم سری تکان داد و شگفت زده به آسمان خیره شد! راستی، کم کم دارم به این فکر میافتم که نکند این کلاغ فرستاده ی تو باشد برای پاییدن من! ... باور کن! آخر هر بار که از چهاردیواری کوچکم بیرون می آیم (حالا چه برای قدم زدن، چه برای خریدن چند بسته کاغذ برای نوشتن نامه به تو) این کلاغ بداخلاق و اسرارآمیز همان جاست و گاهی چنان نگاهم میکند، انگار بیگانه ای هستم از جنس ستاره های کهکشانی در دوردست... باری خواستم از او بپرسم که تو را می شناسد یا نه، اما بلافاصله پر زد و درست مثل جوهر خودنویس من که روی کاغذ نامه سرازیر میشود و مرا به فکر خرید یک خودنویس نو می اندازد، دل ابرهای سفید را شکافت و ناپدید شد...

بگذریم؛ باران بارید و من به آغوشش پناه بردم...یا شاید بهتر باشد بگویم اینبار باران به آغوش من پناه برد! بقیه ماجرا را خودت میدانی...هرچه باشد، خودت در دلداری دادن همه ی دل های غیر زمینی تبهری داری! باز هم برای هم شعر خواندیم؛ من حافظ و باران موسیقی خاص خودش را... نگران نباش، چتر هم نبود...هنوز هم باورم نمی شود که فکر می کردی ممکن است نگران سرما خوردنم باشم!

یکی روزی نوشت "حال همه ی ما خوب است، اما تو باور نکن" و حالا که فکرش را میکنم، میبینم که حتی با اینکه قرار گذاشتیم ناامید نباشیم و نگوییم و ننویسیم، نمی توانم واقعیت را انگار کنم... واقعیتی که در تک تک قلب ها موج میزند... حتی اندرون چشمان سیاه آن کلاغ...کاش زودتر خودت میامدی؛ گنجشک ها پریشان شده اند...از بس در باز شد و کسی غیر از تو از در آمد تو!

برایت بیشتر نمی نویسم...حالا یا کلاغت الباقی را به تو میگوید، یا آن کلاغ مال تو نیست و همه چیز بار دیگر زاییده ی تخیلات من بوده!

پی نوشت: حال همه ی ما خوب است، اما تو باور نکن...